O literaturze bc4c97

W Panu Tadeuszu imię wyraźnie wskazuje czytelnikowi, że główną także pierwszoplanową postacią poematu ma być Tadeusz. Ale w ciągu lektury okazuje się, że co więcej niego pojawia się niezmiernie masa innych postaci, podobnie jak płeć brzydka ważnych, nawet lepiej ważniejszych. Na plan pierwotny wysuwa się przede wszystkim niezgłębiony duchowny Robak, który stale budzi zainteresowanie czytelnika: nie nie ulega kwestii kim jest, czemu pojawia się wyjątkowo w ważnych momentach akcji również z jakiego powodu jest w taki sposób pewnie zaręczony z rodziną Sopliców. Odpowiedzi na te pytania pojawią się w dużej mierze później, kiedy następuje "samoujawnienie" księdza. I nieprzerwanie autor sygnalizuje z trudem pewne wątki spośród biografii postaci, iżby darować czytelnikowi powód aż do snucia hipotez. Mickiewicz zastosował w ten sposób technikę ciągłej retardacji rozpoznania, w przeciwnym wypadku mówiąc: rozkładania aktu rozpoznawczego na rząd migawkowych obrazów, które mogą wymagać jakieś przypuszczenia czytelnikowi. Cel przeważający samej retardacji owo wywołanie napięcia akcji, aż do kulminacyjnego rozwiązania zagadki: Jam jest Jacek Soplica[24] - mówi ks. Owad do Klucznika. Następuje skrucha, wyznanie win dodatkowo przebaczenie, które stanowią - jak twierdzi Stępniewska[25] - wielką analogię do końcowej sytuacji w Iliadzie, gdzie Achilles z trudem przebacza Hektorowi zabójstwo Patroklosa, swojego najlepszego przyjaciela. Na takiej samej zasadzie Gerwazy przebacza Jackowi Soplicy morderstwo Stolnika. W ten sposób również liryk zużytkował w akcie konania księdza Robaka dwójka rozwiązania strukturalne - jedno z Iliady, drugie z Odysei. Samoujawnienie Odysa jest niczym na rzecz samoujawnienia Jacka, przebaczenie Hektorowi przez Achillesa jest przeciwnie zaś modelem dla przebaczenia Jackowi na mocy Gerwazego.