O literaturze 6f7725

W Panu Tadeuszu miano wyraźnie wskazuje czytelnikowi, że główną dodatkowo pierwszoplanową postacią poematu ma stanowić Tadeusz. Aliści podczas lektury okazuje się, że mało tego niego pojawia się bardzo krocie innych postaci, podobnie jak mężczyzna ważnych, owszem ważniejszych. Na szkic prymarny wysuwa się szczególnie nieopisany księżulo Owad, jaki wiecznie budzi zaciekawienie czytelnika: nie nie ulega wątpliwości kim jest, czemu pojawia się wyjątkowo w ważnych momentach akcji również z jakiej przyczyny jest w ten sposób twardo zaręczony spośród rodziną Sopliców. Odpowiedzi na te pytania pojawią się o wiele później, gdy następuje "samoujawnienie" księdza. Tudzież przez cały czas literat sygnalizuje ledwo pewne wątki z biografii postaci, by podarować czytelnikowi powód aż do snucia hipotez. Mickiewicz zastosował w ten sposób technikę ciągłej retardacji rozpoznania, w przeciwnym wypadku mówiąc: rozkładania aktu rozpoznawczego na szereg migawkowych obrazów, które mogą nasuwać jakieś przypuszczenia czytelnikowi. Cel potężny samej retardacji owo wywołanie napięcia akcji, aż do kulminacyjnego rozwiązania zagadki: Jam jest Jacek Soplica[24] - mówi ks. Robak do Klucznika. Następuje skrucha, konfesja win plus wybaczenie, które stanowią - jak twierdzi Stępniewska[25] - wielką analogię do końcowej sytuacji w Iliadzie, gdzie Achilles z trudem przebacza Hektorowi zabójstwo Patroklosa, swojego najlepszego przyjaciela. Na takiej samej zasadzie Gerwazy przebacza Jackowi Soplicy mokra robota Stolnika. Tak również poeta zużytkował w akcie konania księdza Robaka dwa rozwiązania strukturalne - jedno z Iliady, drugie z Odysei. Samoujawnienie Odysa jest jak na przykład dla samoujawnienia Jacka, pojednanie Hektorowi przez Achillesa jest z kolei modelem dla przebaczenia Jackowi przez Gerwazego.