Benutzer:Elxwnp

Francuzi sa zlosliwi, dziwaczni zas politycznie niepoprawni. "2 dni" wygarniaja im to bez pardonu, jednak robia to z duza czuloscia, bez checi znecania sie ponad bohaterami.

Rozmowa toczy sie w filmie wybitnie zwawo, a zarty sa wyrzucane z zabojcza predkoscia. Aktorzy tworza smakowity ensemble: zgromadzeni obok stole przekrzykuja sie, obrazaja, zas po chwili godza. Delpy po mistrzowsku opanowala tworzenie takich zbiorowych scen; za pomoca wiekszosc filmu panuje tuz przy niej dzialanie jak w szklance wrzacej wody. Nie wczesniej od momentu koniec dzwiek zmienia sie na z wiekszym natezeniem refleksyjny, atoli rowniez wowczas bez chwili znuzenia sledzimy losy Marion. Jeno slad sposrod demonicznym Vincentem Gallo, niejako wyjetym sposrod innej bajki, stanowi lekki stukot w tym harmonijnym utworze.

Natychmiast po "2 dniach w Paryzu" porownywano stylistyke aktorki do stylistyki Woody'ego Allena. Laczy ich wiecej, niz moglo sie dopiero wydawac: nie wprost przeciwnie nerwica bohatera i blyskawiczne szwung dialogu. Oboje tworcy pokazuja do tego umeczenie postaci na fasadowosc zwyczajna, jednak w istocie scisle mowiac arcytrudna egzystencja. W ich swiatach figa nie jest stale, a bilon pocieszenia tylko na chwile przeslaniaja trwoge istnienia. swietnie uzyskac taki XXI-wieczny allenowski, i do tego zenski natura na ekranie.