Benutzer:Nlvenc

Od wielu dni w sadzie dominowal radosny gwar. U wszystkich drzew poustawiane zostaly drabiny, ktore mialy sluzyc malym pracownikom do wspinania sie i zrywania najpiekniejszych plonow. Drabiny musialy byc stabilne, poniewaz robotnicy byli naprawde mali. Byly to wszystkie okoliczne dzieci. W zasadzie, stale miala istotne watpliwosci, czy dobrze zrobila pozwalajac im na prace, ktora zazwyczaj wykonywali przeciez dorosli. Ale tak bardzo ja prosily i byly pelne prostolinijnego entuzjazmu. Kazdy chcial jej pomoc. Bo nareszcie sie okazalo, ze wszyscy okoliczni mieszkancy prawdziwie dopingowali i kibicowali jej przedsiewzieciom. Byla pewna, ze sa o wiele bardziej sceptycznie usposobieni, nieufni, ze szydza za je plecami. Bo jak to? Kobieta chce sama prowadzic obejscie rolne? I to nie jakies tam proste, ale zakrojone na naprawde powazna skale. Nastawione na autentyczny zarobek i kooperacje z rzetelnymi biznesmenami. Ciagle myslala, ze nie moga wytrzymac jej obecnosci i ze tylko z grzecznosci witaja sie z nia, kiedy wymijaja ja jadaca na rowerze do miejscowego sklepu. Gdy jednak nadeszla ta magiczna chwila, gdy w koncu mogla zerwac owoce jej calorocznych wysilkow i okazalo sie, ze nie starczy jej pieniedzy na zaangazowanie zawodowych robotnikow, ze sama wszak nie zdazy i wszystko najpewniej sie roztrwoni, oni przyszli jej pomoc. Kazdy z wlasna drabina i najblizszymi. Kazdy chcial cos robic. Jedni zrywali, inni nosili, jeszcze inni pakowali. Nigdy wczesnie nie widziala tak zgodnej i radosnej kooperacji. Nie miala czym im zaplacic, wiec na koniec zbiorow urzadzila przyjecie. W tym wlasnie sadzie, ktory nie tak dawno oberwali z tego wszystkiego, co w nim najlepsze. Przy pomocy ich i ich drabin. Jeszcze nigdy nie czula sie tak bardzo czescia czegos tak trwalego i pieknego.