Otwock 82cdf8

Bogata historia rozwoju, niewzruszony czasami folklor i duże wpływy kościoła przyniosły nieocenione skarby kulturalne regionowi. ArcheolodzyBadacze twierdzą, że okresie paleolitu -14- 10 tysięcy lat temu na dzisiejsze ziemie napływali osadnicy i łowcy reniferów podążający za zwierzyną przemieszczającą się z Pomorza. Liczne znaleziska archeologiczne dokumentują osadnictwo także w późniejszych okresach epoki kamienia, brązu, żelaza i wczesnego średniowiecza. Przez naszą firmętępne wieki kształty dzisiejszego powiatu były związane z dziejami Mazowsza, które od czasów rozbicia dzielnicowego w 1138 roku było przez kilka wieków niezależną dzielnicą, rządzoną przez książąt z dynastii Piastów. Zasadnicze zmiany w krajobrazie okolic oraz rozwój gospodarczy przynosi wybudowanie w 1835 roku drogi bitej z Warszawy do Lublina i głównie - linii kolejowej z Warszawy do Lublina w roku 1877. Wkrótce, na zalesionych gruntach u granic majątku w Otwocku Wielkim wybudowano stację kolejową, wokół której już w 1885 r. zaczęła powstawać letniskowa osada, zwana na starcie Otwockiem Stacyjnym, później zaś Willami Otwockimi. Otoczenie borów sosnowych przy wysokim nasłonecznieniu sprawiło kształtowanie się mikroklimatu, dostrzeżenie tego faktu miało miejsce w 1893 r., kiedy to powstało w Otwocku pierwsze w tej części Polski sanatorium przeciwgruźlicze. Z każdym rokiem kolonizacja tamtejszych terenów przynosiła dziesiątki nowych willi, specjalistyczne zakłady krawieckie i szwalnie. Szczególnym upodobaniem cieszyły się ośrodki wypoczynkowe tzw.: pensjonaty, w których przyjeżdżający goście odpoczywali w godnych jak na tamte czasy postanowieniach. Przypływ kuracjuszy przyczynił się w 1916 roku do otrzymania praw miejskich przez Otwock, który w 1923 roku zyskał status uzdrowiska. W czasie I wojny światowej, od 1915 do 1918 r. cały obszar znalazł się pod okupacją niemiecką. W okresie międzywojennym spora większość terytorium dzisiejszego była rozbita i przydzielona do powiatu warszawskiego, część - gminy Sobienie Jeziory i Osieck znalazła się w granicach starostwa Garwolińskiego, natomiast Kołbiel należała do powiatu mińskiego. W czasie II wojny światowej brzeg Wisły wyznaczał linię frontu, otwockie sanatoria zamieniono na szpitale polowe. Nieprzyjaciel przeczesywał tutejsze lasy w poszukiwaniu obozowisk. Po tragicznych latach Powiat wracał do życia, rozwijał funkcje leczniczo-uzdrowiskowe. W 1952 r. utworzono istniejący do 1975 r. powiat otwocki, w którego skład weszły miasta - Otwock, Sulejówek i Wesoła, a ponadto gminy Celestynów, Glinianka, Karczew, Kołbiel, Osieck, Sobienie Jeziory. Od 1999 roku ukazuje nam się dzisiejszy kształt powiatu otwockiego kuszącego bogactwem zabytków i tak bardzo cenionym od setek lat mikroklimatem.