Benutzer:Qqtbfhr

W kazdym umysle tkwi wspomnienie jakiegos pogrzebu, uroczystosci te bowiem pozostaja integralna czescia naszej rzeczywistosci. Bez znaczenie z ktorej czesci kraju pochodzimy, czy uwazamy sie za Slazaka, Kaszuba czy Polaka, kazdy z nas zetknal sie ze smiercia i to najpewniej juz w poczatkowych latach swojego zycia. Wowczas nie zauwazylismy calej powagi zjawiska. W pamieci pozostalo nam kilka nic nie znaczacych migawek: jakies uroczyste zgromadzenie, malujaca sie na twarzach powaga, wszechobecna czern, zapach formaldehydu. To wszystko dopiero po latach zlozy sie na znaczaca calosc. Dopiero powtorne zetkniecie ze smiercia pozwoli ulozyc powracajace we wspomnieniach wrazenia w konkretne zdarzenie. Kazdy pogrzeb Warszawa posiada pewne za kazdym razem powracajace elementy: trumna, pozegnalne wience, kondukt zalobny, czern. To one stanowia o specyfice tego momentu na kazdej szerokosci i dlugosci geograficznej. Wszedzie tam, gdzie dotarla judeochrzescijanska mysl cywilizacyjna, wraz z nia dotarly towarzyszace pochowkowi zwyczaje, ktore przez dziesiatki, a nawet setki lat pozostaly niezmiennymi. Aczkolwiek trzeba przyznac, ze w dobie postepujacej sekularyzacji spoleczenstwa, coraz chetniej odchodzi sie od obligatoryjnego jeszcze kilka lat temu modelu. Pogrzeb Warszawa coraz rzadziej bywa uroczystoscia religijna. Ostatnie pozegnanie staje sie intymnym spotkaniem najblizszych zmarlemu osob, ktore w swobodnej atmosferze kontempluja i wspominaja. Bez obecnosci ksiedza, czy jakiegokolwiek innego oficjela. Nie czuja potrzeby manifestowania swej straty i swego bolu w obowiazujacy w katolickim swiecie sposob. Co nie znaczy, ze ich strata i bol sa mniejsze, a ich pozegnanie - mniej godne. Przybiera po prostu calkowicie inna, o wiele mniej oficjalna forme.