Benutzer:Gzcndeggyv

Alegoryczny agenda oparty byl glownie na antagonizmie dwojki ludzi - natomiast aktorom udalo sie go odegrac wspaniale. Nicholson stworzyl - nie boje sie zakomunikowac - najwybitniejsza kreacje w swej karierze. Jest w przedtem zwierzeca malo co animusz, rozsadzajaca prety krepujacych go ram. Biega, krzyczy, smieje sie, jest glosny, jest go pelno w kazdym kadrze - porywa w ciagu soba. Rownolegle jest rowniez kwintesencja archetypowej meskosci: to, gdy oglada mecz, jak zabawa w koszykowke, kiedy jedzie sposrod innymi ponad bezlik lowic ryby, jak opowiada o swych milosnych podbojach - przyprawia o dreszcz; w obojetnie jaki "magiczny" podejscie Nicholson staje sie jednoczesnie trenerem, mentorem, ojcem oraz kaplanem zycia - aby pod koniec stac sie religijna prawie ofiara wewnatrz nasze przebudzenie. Oraz jego antagonistka? Przypomnijcie sobie pania z okienka na poczcie. Zlosliwa sasiadke, dzwoniaca na policje, kiedy w mieszkaniu na pietrze osobistosc wlaczy rozglosnia. Kontrolera w autobusie. Zimna pania stary. Kazda z tych postaci ma w sobie te ceche, ktora genialnie wydestylowala Louise Fletcher, odgrywajac siostre Ratched. Ten niemowa dekret absolutnego poddania sie, wyzbycia sie w sumie, co indywidualne - Fletcher odgrywa w latwy badania, pozbawiajac swa buzia jakichkolwiek emocji. Mamy az do czynienia z idealnym robotem - tym straszniejszym, ze zestawionym z "szalejacym" Nicholsonem.