O literaturze 1d16e2

W Panu Tadeuszu nazwa wyraźnie wskazuje czytelnikowi, że główną dodatkowo pierwszoplanową postacią poematu ma znajdować się Tadeusz. Jednak podczas lektury okazuje się, że w dodatku niego pojawia się niezmiernie dużo innych postaci, równie jako płeć brzydka ważnych, owszem ważniejszych. Na wstępny projekt pierwotny wysuwa się zwłaszcza niezrozumiały duchowny Robak, kto wiecznie budzi zainteresowanie czytelnika: nie nie ulega kwestii kim jest, w jakim celu pojawia się zwłaszcza w ważnych momentach akcji plus z jakiego powodu jest tak twardo zajęty spośród rodziną Sopliców. Odpowiedzi na te pytania pojawią się wielce później, kiedy następuje "samoujawnienie" księdza. Zaś nieprzerwanie pisarz sygnalizuje ledwo pewne wątki z biografii postaci, żeby podarować czytelnikowi przyczyna aż do snucia hipotez. Mickiewicz zastosował tak technikę ciągłej retardacji rozpoznania, inaczej mówiąc: rozkładania aktu rozpoznawczego na szereg migawkowych obrazów, które mogą zaprzątać jakieś przypuszczenia czytelnikowi. Cel przeważający samej retardacji to wywołanie napięcia akcji, do kulminacyjnego rozwiązania zagadki: Jam jest Jacek Soplica[24] - mówi ks. Owad aż do Klucznika. Następuje żal, wyznanie win dodatkowo pojednanie, które stanowią - jak twierdzi Stępniewska[25] - wielką analogię do końcowej sytuacji w Iliadzie, gdzie Achilles z trudem przebacza Hektorowi zabójstwo Patroklosa, swojego najlepszego przyjaciela. Na takiej samej zasadzie Gerwazy przebacza Jackowi Soplicy mord Stolnika. W taki sposób również liryk zużytkował w akcie konania księdza Robaka dwa rozwiązania strukturalne - jedno z Iliady, drugie z Odysei. Samoujawnienie Odysa jest jak na przykład dla samoujawnienia Jacka, pojednanie Hektorowi przez Achillesa jest z kolei modelem dla przebaczenia Jackowi przez Gerwazego.