Dom Opieki Dożywotniej b073f5

Maria Rogowska i Fundacja Kraków Dziwi mnie, kiedy Ci pytają, skąd czerpię siłę do opieki nad synem. Ja go zwyczajnie bardzo kocham. Mam też ogromne poczucie obowiązku. Urodziłam się na naszym pięknym polskim       Podolu, miałam cudowną, kochającą matkę. Mateńka była wspaniałą   kobietą,     piękną, dobrą i ogromnie uczuciową. Od niej nauczyłam się okazywania dzieciom miłości i wyrozumiałości. Przenigdy nie miałam żadnych problemów wychowawczych ani z jednym, ani z drugim synem.Mam tylko poczucie, że zaniedbałam starszego syna. Mam taki niedosyt, że poświęcałam dużo czasu Adasiowi, a zbyt mało uwagi dawałam Wojtkowi. Pamiętam przykładowo, że gdy chodził do liceum, bardzo chciał posiadać gitarę. Popatrzyłam na niego i powiedziałam: "Synuś, nie mogę kobiety i mężczyźni nabyć gitary, bo muszę mieć pieniądze na leczenie Adasia". Powinnam była podzielić te pieniądze. Wojtek wiedział, że brat jest chory, że trzeba mu poświęcać więcej czasu, ale był też spragnionym miłości dzieckiem. Nie potrafiłam prawdopodobnie jako matka tego pogodzić.