Benutzer:Pdluoenso

Od wielu dni w sadzie dominowal radosny rwetes. U wszystkich drzew poustawiane zostaly drabiny, ktore mialy sluzyc malym pracownikom do wspinania sie i rwania najpiekniejszych owocow. Drabiny musialy byc solidne, bo robotnicy byli faktycznie mali. Byly to wszystkie okoliczne dzieci. W zasadzie, w dalszym ciagu miala powazne watpliwosci, czy dobrze zrobila pozwalajac im na prace, ktora zwyczajowo wykonywali przeciez dorosli. Ale tak bardzo ja prosily i byly pelne prostolinijnego zapalu. Kazdy chcial jej pomoc. Bo nareszcie sie okazalo, ze wszyscy okoliczni mieszkancy szczerze dopingowali i sekundowali jej dzialaniom. Byla pewna, ze sa o wiele bardziej sceptycznie nastawieni, nieufni, ze szydza za je plecami. Bo jak to? Kobieta chce sama prowadzic obejscie rolne? I to nie jakies tam pospolite, ale zakrojone na faktycznie powazna skale. Nastawione na prawdziwy zarobek i kooperacje z rzetelnymi przedsiebiorcami. Caly czas myslala, ze nie moga zniesc jej obecnosci i ze tylko z grzecznosci witaja sie z nia, gdy wymijaja ja jadaca na rowerze do miejscowego sklepu. Kiedy jednak przyszla ta magiczna chwila, gdy w koncu mogla zerwac owoce jej calorocznych wysilkow i okazalo sie, ze nie starczy jej pieniedzy na zaangazowanie kompetentnych robotnikow, ze sama przeciez nie zdazy i wszystko najpewniej sie zmarnuje, oni przyszli jej pomoc. Kazdy z wlasna drabina i najblizszymi. Kazdy chcial cos robic. Jedni zrywali, inni nosili, jeszcze inni pakowali. Nigdy wczesnie nie widziala tak zgodnej i radosnej wspolpracy. Nie miala czym im zaplacic, wiec na koniec zbiorow urzadzila przyjecie. W tym wlasnie sadzie, ktory nie tak dawno oberwali z tego wszystkiego, co w nim najlepsze. Przy pomocy ich i ich drabin. Jeszcze nigdy nie czula sie tak bardzo czescia czegos tak trwalego i pieknego.