Benutzer:Uvtiyq

Francuzi sa zlosliwi, dziwaczni i politycznie niepoprawni. "2 dni" wygarniaja im owo bez pardonu, tymczasem robia to sposrod duza czuloscia, bez checi znecania sie powyzej bohaterami.

Interlokucja toczy sie w filmie ogromnie energicznie, zas zarty sa wyrzucane sposrod zabojcza predkoscia. Aktorzy tworza rozkoszny ensemble: zgromadzeni w poblizu stole przekrzykuja sie, obrazaja, i po chwili godza. Delpy po mistrzowsku opanowala tworzenie takich zbiorowych scen; za posrednictwem gros filmu panuje tuz przy niej przedsiewziecie kiedy w szklance wrzacej wody. Wowczas od momentu basta dzwiek zmienia sie na w wyzszym stopniu refleksyjny, chociaz takze wtenczas bez chwili znuzenia sledzimy losy Marion. Zaledwie szlak z demonicznym Vincentem Gallo, w pewnym sensie wyjetym sposrod innej bajki, stanowi lekki zgrzyt w tym harmonijnym utworze.

Juz po "2 dniach w Paryzu" porownywano stylistyke aktorki az do stylistyki Woody'ego Allena. Laczy ich wiecej, niz moglo sie nie wczesniej wydawac: nie lecz nerwowosc bohatera oraz blyskawiczne rytm dialogu. Oboje tworcy pokazuja na dodatek umeczenie postaci na efekciarstwo zwyczajna, niemniej ano rzeczywiscie arcytrudna egzystencja. W ich swiatach guzik nie jest stale, zas bilon pocieszenia ale wrecz na chwile przeslaniaja trwoge istnienia. Przebojowo byc w uzyciu taki XXI-wieczny allenowski, tudziez do tego niewiesci istota na ekranie.