O literaturze 213134

W Panu Tadeuszu imię wyraźnie wskazuje czytelnikowi, że główną plus pierwszoplanową postacią poematu ma egzystować Tadeusz. Jednak na przestrzeni lektury okazuje się, że nadto niego pojawia się nadzwyczaj masa innych postaci, równie w charakterze płeć brzydka ważnych, ba ważniejszych. Na plan początkowy wysuwa się szczególnie niezrozumiały duchowny Owad, jaki zawżdy budzi ciekawość czytelnika: nie bez wątpienia kim jest, w jakim celu pojawia się przede wszystkim w ważnych momentach akcji także z jakiej przyczyny jest tak mocno związany spośród rodziną Sopliców. Odpowiedzi na te pytania pojawią się w dużej mierze później, gdy następuje "samoujawnienie" księdza. Oraz non stop pisarz sygnalizuje z trudem pewne wątki z biografii postaci, żeby darować czytelnikowi przyczyna aż do snucia hipotez. Mickiewicz zastosował w ten sposób technikę ciągłej retardacji rozpoznania, w przeciwnym wypadku mówiąc: rozkładania aktu rozpoznawczego na kolumna migawkowych obrazów, które mogą wymagać jakieś przypuszczenia czytelnikowi. Cel potężny samej retardacji to wywołanie napięcia akcji, aż do kulminacyjnego rozwiązania zagadki: Jam jest Jacek Soplica[24] - mówi ks. Robak aż do Klucznika. Następuje żal, wyznanie win plus przebaczenie, które stanowią - jak twierdzi Stępniewska[25] - wielką analogię do końcowej sytuacji w Iliadzie, gdzie Achilles z trudem przebacza Hektorowi zabójstwo Patroklosa, swojego najlepszego przyjaciela. Na takiej samej zasadzie Gerwazy przebacza Jackowi Soplicy mokra robota Stolnika. Tak podobnie wieszcz zużytkował w akcie konania księdza Robaka dwa rozwiązania strukturalne - jedno z Iliady, drugie z Odysei. Samoujawnienie Odysa jest na kształt dla samoujawnienia Jacka, wybaczenie Hektorowi na mocy Achillesa jest za to modelem na rzecz przebaczenia Jackowi na mocy Gerwazego.