Benutzer:Navwghahg

Alegoryczny harmonogram oparty byl glownie na antagonizmie dwojki ludzi - i aktorom udalo sie go odegrac cudownie. Nicholson stworzyl - nie boje sie oglosic - najwybitniejsza kreacje w swej karierze. Jest w zanim zwierzeca prawie ikra, rozsadzajaca prety krepujacych go ram. Biega, krzyczy, smieje sie, jest halasliwy, jest go pelno w kazdym kadrze - porywa w ciagu soba. Rownoczesnie jest tez kwintesencja archetypowej meskosci: owo, jak oglada rozgrywka, podczas gdy zabawa w koszykowke, kiedy jedzie sposrod innymi ponad ogrom lapac ryby, gdy opowiada o swych milosnych podbojach - przyprawia o dreszcz; w jakikolwiek "magiczny" badania Nicholson staje sie zarazem trenerem, mentorem, ojcem zas kaplanem zycia - tak aby u dolu basta stac sie religijna prawie ze ofiara w ciagu nasze przebudzenie. Natomiast jego antagonistka? Przypomnijcie sobie pania z okienka na poczcie. Zlosliwa sasiadke, dzwoniaca na policje, jak w mieszkaniu na pietrze persona wlaczy radiostacja. Kontrolera w autobusie. Zimna pania szef. Kazda sposrod tych postaci ma w sobie te ceche, ktora genialnie wydestylowala Louise Fletcher, odgrywajac siostre Ratched. Ten niemowa zlecenie absolutnego poddania sie, wyzbycia sie wszystkiego, co indywidualne - Fletcher odgrywa w latwy podejscie, pozbawiajac swa plec jakichkolwiek emocji. Mamy az do czynienia sposrod idealnym robotem - tym straszniejszym, iz zestawionym z "szalejacym" Nicholsonem.