Benutzer:Iyanulrmg

Dawniej za jej oknem rozciagal sie sliczny widok na druga strone miasta. Mogla godzinami wpatrywac sie w zalamujace sie w koronach drzew slonce. Wlasnie dlatego postanowila tu zamieszkac. O wszystkim przesadzil oczywiscie ten widok. Nikt nie przewidzial, ze miasto mialo zupelnie inne priorytety. Miasto za nic mialo widoki i zalamujace sie slonce. Miasto musialo spelnic ciagle rosnace zadania swoich obywateli. Nie moglo sobie pozwolic na bierne wpatrywanie sie w piekno tego swiata. Miasto musialo dzialac. Musialo dzialac sprawnie, szybko i sprawnie, poniewaz zblizaly sie kolejne wybory. A co miasto robi najlepiej? Sprzedaje. Sprzedalo wiec ten rozciagajacy sie tuz za jej oknem kawalek ziemi i teraz za jej oknem rozposcieraja sie rusztowania. Jak okiem siegnac. Aluminiowe, elewacyjne i warszawskie. Sama nie wiedzial skad zna te nazwy i specyfikacje, ale znala. Potrafila je nazwac i odroznic jedne od drugich. Choc nigdy sie tym nie interesowala. I przeciez kiedy otwierala okna nie slyszala okrzykow w stylu: przestaw te rusztowania warszawskie, lub: po co tu stoja te rusztowania aluminiowe. O nie, robotnicy byli o wiele bardziej bezceremonialni i nie silili sie na nazywanie rzeczy po imieniu. Wymyslali dla nich przykre okreslenia, ktore nie chca jej przejsc przez gardlo. I sama juz nie wiedziala, co jest wiekszym utrudnieniem. Czy te rusztowania czy ci robotnicy. Robotnicy, halasliwi i wszedobylscy, wszedzie zagladajacy, chcacy wszystko wiedziec. Ciagle kogos zaczepiajacy. Tak, w zestawieniu z nimi te rusztowania nie byly takie zle. Nawet umiala oszacowac to, ze lsnily w blasku zachodzacego slonca. Pomyslala nawet, ze sa nawet ponetne. W koncu zawsze jako dziecko marzyla o tym, by wspiac sie na takie rusztowanie i spojrzec na wszystko z calkowicie innej perspektywy, z odrobina towarzyszacego takim przedsiewzieciom dreszczyku.